Geschiedenis


 

Bericht van benny op 19 June 2006 20:19 over 1981 Plankenkoorts | 3 X 20

Met een meer dan toepasselijke naam voor onze eerste show zijn we in 1981 van start gegaan. En of we plankenkoorts hadden. Iedereen stond te bibberen op zijn/haar benen. Na de eerste vertoning hebben er enkelen van ons hun tranen-van-geluk de vrije loop gelaten.

Enkele jaren voordien was Gelinden “gezegend” met een nieuwe pastoor die tevens Hendrieken-Voort “onder zijn hoede” had. Door zijn toedoen is er in Gelinden terug heel wat leven in het verenigingsleven gekomen. Tijdens zijn voorgangers mocht de parochiezaal niet gebruikt worden. Gelukkig is er hierin toen verandering gekomen.

Koken kost echter geld. Allerhande activiteiten werden georganiseerd om centen in het bakske te krijgen. In Voort had men het jaar voordien, met succes, een “bonte avond” georganiseerd. Natuurlijk konden wij niet achterop blijven. In de voormalige KLJ van Gelinden vonden we een aantal bereidwillige vrijwilligers om mee te werken. Het technische vernuft kwam natuurlijk van Jean-Pierre, voor het geluid, en Berke die niet alleen over muzikale capaciteiten beschikte maar ook zijn technische bagage en zijn voor die tijd sublieme lichtinstallatie ter beschikking stelde.

Ons orkest kreeg ook stilaan vorm. Berke - gitaar, drum, orgel en zang - en Ria – drum en zang - hadden reeds jaren orkestervaring. Zij kregen de jeugdige steun van Freddy en Marc Royer, die jaren lang deel heeft uitgemaakt van onze begeleidingsgroep. Marc beschikte over en in die jaren uniek muziekinstrument: een synthesizer. Met dit hypermodern instrument kon hij de meest waanzinnige klanken tevoorschijn toveren. Herhaaldelijk heeft Marc ons tot uren in de nacht kunnen boeien met schitterende improvisaties en nummers à la Vangelis en co….. Ik moet wel toegeven, dit waren erg dorstige repetities….

Aanvankelijk waren we bang dat geen avondvullend programma op poten konden zetten. Daarom – maar tevens om een andere vereniging erbij te betrekken – kreeg het koor van de derde leeftijd een ruim deel van de opvoering toebedeeld. Later hierover meer want dit biedt genoeg stof voor een volledig “Flash-geschiedenis”-item.

Tot zover de voorbereiding van onze eerste “BONTE AVOND”.



Met het bestuur van v.z.w.-Lindehof werd afgesproken dat zij zouden instaan voor het klaarzetten van de zaal, voor het cafetaria enz. De financiële opbrengst ging ook volledig naar het zaalcomité. In de loop van de namiddag van de opvoering (er was slechts één opvoering gepland) bleek er echter geen enkele stoel klaar te staan. Prettig was heel wat anders. Het volgende jaar werd de overeenkomst aangepast: inkom voor de groep – cafetaria voor de zaal. Het jaar nadien zijn we volledig onafhankelijk verder gegaan.

Omdat we geen enkel vermoeden hadden van de belangstelling en het aantal toeschouwers werden er geen kaarten in voorverkoop aangeboden, laat staan dat we er nog maar aan dachten de plaatsen te nummeren. Hoe groot was onze verbazing toen de zaal barstensvol zat en stond: meer dan 300 toeschouwers stonden op mekaar gedrumd op de houten vloer. Aan veiligheidsmaatregelen hadden we niet gedacht.

Waar we oorspronkelijk bang waren geen avondvullend programma te kunnen presenteren, werd de voorstelling afgesloten omstreeks 1 uur: veel te lang natuurlijk, maar iedereen was voldaan en gelukkig.

Ons eerste programma kan nog steeds de vergelijking met de huidige doorstaan: muziek, dans, zang en toneel – een mix van jeugd en volwassenen. Repetitieavonden waren verschrikkelijk druk: orkest in de zaal, dans in de oude school, sketches in de keuken en het oude gemeentehuis….. Twee grote verschillen met de huidige programmatie vormden een lange sketch (45 – 50 minuten) en het koor van de derde leeftijd. Berke vloog rond: drum, gitaar, orgel, zang, licht ….

Het koor van de derde leeftijd stond onder de leiding van Maria Bollen -Daenen en werd begeleid door ‘Pol de koster’ (van Engelmanshoven). Hun groep bestond uit meer dan 25 zangers en zangeressen. Enkelen van hen, o.a. Gerard Vanswegenoven en Martha Fourmentraux, kwamen ook als solisten aan bod.

De omstandigheden waren eerder primitief: geluid en verlichting kunnen de vergelijking met vandaag niet doorstaan, het doek (bordeaux) had nog veel meer gaten dan het huidig; de kleedkamer stond niet via de toiletten in verbinding met de kleine zaal (iedereen moest langs buiten rond); er was nog geen parking; comfort voor de toeschouwers was nul; als je na de voorstelling je neus schoonmaakte …… enz. Maar we waren dolgelukkig met het resultaat. Het was de aanzet van 25 jaar vriendschap met heel veel enthousiaste medewerkers.

Hopelijk kan iemand me het programma van toen nog eens bezorgen….



In de beginjaren van Flash maakten heel wat 3 x 20-ers deel uit van de groep.

Vaste waarden op het toneel, die ons jammer genoeg reeds enkele jaren geleden zijn ontvallen, waren Jeanne Mommen – Derwael, schoonmoeder van Romain, en Gaston Paque. Ondanks hun hoge leeftijd wisten zij toen de hele zaal aan het lachen te krijgen.

Eén van hun bekende sketches was “40 jaar later”…. Wie weet komt het één van de volgende jaren nog eens op ons programma te staan.

Bij deze wil ik graag nog eens hulde brengen aan deze plichtbewuste medewerkers van de eerste jaren. Zij waren een voorbeeld voor velen.